Open Dag

2016 (1)

Jong geleerd & oud gedaan

Ook dit jaar hebben onze vijfde- en zesdejaars weer wat speciale ‘goestingskes’ wat betreft hun studiekeuze voor het hoger onderwijs. Het was dan ook een helse karwei voor collega Van der Taelen om voor al die studierichtingen een oud-leerling te vinden die de nodige duiding en inside information kon komen geven op onze info-avond. Hier en daar moest zij haar gevreesde sirenenzang bovenhalen haar doel te bereiken, maar finaal is dat netjes gelukt (falen wat zelfs geen optie). Het was wel wat meten en passen om alle kandidaat-artsen een plaatsje te bieden (of al die belangstelling te maken had met de dynamiek van Evelien blijft een open vraag), maar uiteindelijk viel ook dat allemaal in de goede plooi. Een pluim voor alle ex-Walfergemmers die een stukje van hun vrije tijd wilden spenderen aan het bijspijkeren van hun opvolgers.

De generaal

Het was eigenlijk een beetje tegen de administratieve regels: een nieuwe leerling binnenhalen ruim na de paasvakantie, zonder enige doorverwijzing vanuit een andere school. Dat die leerling al wat ouder zou zijn dan de klasgenoten … het strekte niet meteen tot aanbeveling en liet minstens een hobbelige voorgeschiedenis vermoeden (en dat mag u gerust een eufemisme noemen). Maar Rania-van-de-leerlingenraad had het zó vriendelijk-gedecideerd gevraagd, dat weigeren eigenlijk geen optie was. Om directeur De Smet een mogelijk revalidatie-verlengend dilemma te besparen, werd hij wijselijk buiten de beslissing gehouden: de nieuwe leerling was … nu ja … welkom.

Stilaan druppelde wat extra informatie binnen over wat wij ons op de hals zouden halen. De leerling hàd eigenlijk al een diploma op zak. Dat was een opluchting. De leerling had zelfs al een hóger diploma op zak. Dat leek raar. De leerling kwam uit Brussel. Dat strekt dezer dagen niet meteen tot aanbeveling. De leerling was uiteindelijk … secretaris-generaal. Nu stam ik als enige op onze school uit een tijd waarin het militair apparaat nog jaar na jaar gestoffeerd werd met een massa burgervolk, en ik ben dus in zekere mate vertrouwd met een luitenant-generaal en een generaal-majoor. De eerste is niet de luitenant van de generaal, en de tweede is niet verwant met wat de Nederlanders een jaar of twee geleden generaal pardon noemden. Dat die secretaris-generaal dus niet de secretaris (M/V) van een of andere hoge pief in het leger was, dat had ik wel meteen door. Maar er kwam toch enig gegoogel aan te pas om de ware toedracht aan het licht te brengen: genaamde Micheline Scheys bleek secretaris-generaal te zijn van het Departement Onderwijs (‘ons ministerie’ dus). Voor wie wat trager van begrip is: de tweede in bevel na minister Hilde Crevits (de excellentie met duidelijke klemtonen in haar beleid, maar niet in haar familienaam). Toch een beetje een generaal dus.

Waarom mevrouw Scheys koste wat het kost bij ons wou ingeschreven worden, was mij niet meteen duidelijk. Toegegeven, er zijn weinig scholen waar wij kwalitatief hoeven voor onder te doen (en de oud-leerlingen die gisteren langskwamen voor de ‘info-avond Hoger Onderwijs’ hebben dat nog maar eens bewezen), maar tóch … dat de toegesnelde reporter van Klasse zich bij ‘Sint-Martinusscholen’ wat groters had voorgesteld geeft aan dat wij binnen een zekere discretie opereren. Bovendien: een wederinschrijving in het secundair onderwijs na succesvolle hogere studies en een geslaagde carrière … het is toch wel een héle stap terug. Rania moest dus ter hulp komen om een en ander te duiden. “Wij van de Vlaamse Scholierenkoepel vinden dat de beleidsmakers onvoldoende voeling hebben met hoe het er op school aan toe gaat. Daarom hebben wij er een aantal uitgenodigd om een dagje met ons mee te lopen op school.” Of toch iets langs die lijnen, en met een lichtjes bovenmoerdijks accent. Dat is een nobel idee. En dat het dus maar voor één dag zou zijn, was meteen een hele opluchting.

Mevrouw Scheys werd dus, geheel volgens het concept, ontvangen zonder de honneurs die bij haar functie horen. Als late zij-instromer even apart genomen door de verantwoordelijke van de school, gekoppeld aan een buddy, en voorzien van het nodige alaam om de eerste schooldag te overleven: balpen, cursusblok, geodriehoek en grafisch rekentoestel. En dan maar meteen naar de les. In een didactisch verantwoorde opeenvolging van het wat zwaardere werk in de voormiddag (ik hoef Nederlands, wiskunde, geschiedenis en economie niet te vermelden) en een wat meer lichtvoetige namiddagsessie (waarbij de lichamelijke opvoeding doorkruist werd door de Klasse-reporter, maar informatica en vooral muzikale opvoeding een actieve weekafsluiter vormden).

Ik klap niet graag uit de biecht over een leerling, maar wil u als lezer toch niet de volgende commentaren onthouden uit de informele klassenraad: “werkt goed mee”, “mist aanvankelijk wat parate kennis voor wiskunde, maar is geïnteresseerd en leert snel bij”, “lijkt geïnteresseerd in geschiedenis; positieve leerling”, “heeft goede voorkennis van het vak economie”, “werkt goed samen; heeft alle oefeningen kunnen oplossen”, “ritmiek komt wat traag op gang … maar dat verbetert naarmate de les vordert”. Dat lijkt mij dus af te stevenen op een goed rapport.

20160415 Scheys

Nog 100

Of wij het als een ultiem bewijs moeten zien van de rekenvaardigheden die zij de voorbije vier jaar bij ons verworven hebben … ik hoop het niet. Maar onze zesdejaars-leerlingen vierden vandaag hun ‘laatste 100 dagen’. In Walfegem, wel te verstaan. Wanneer ik binnenkort zelf aan de beurt ben, hoop ik mijn GRT beter geprogrammeerd te hebben. Het is een traditie dat dit vieren met enig verkleedplezier gepaard gaat en dat daar een thema voor gekozen wordt. ‘Film’ hadden zij unaniem beslist, en dat deed bij vele leerkrachten enige hoop oplaaien om esthetiek op school voor één keer los te koppelen van het vak esthetica. Tegen de geplogenheden in kwam er uit dat kamp geen “ja maar”. Het was enige weken spannend afwachten op Angelina- en Brad-look-alikes, maar …

… nee, er komt geen kwaad woord over mijn lippen. Charme te over, en ik wil best nog wel wat andere complimentjes uit mijn pen toveren. Maar f-i-l-m? Jeugdsentiment, nostalgie … dat wil ik er nog aan vastkoppelen, Maar pooh … film? Nee, Winnie, daar stel ik mij wat anders bij voor. Gelukkig waren de collega’s-cultuurwetenschappen even belet … zij zouden anders stante pede aan het reanimatie-aggregaat gehangen hebben. Want nee, het werd niet echt veel beter, Harry Potter & Superman nog aan toe. Dat Giorgi zich als superknuffel outte en Chaplin twee Charlie’s Angels had meegetroond, het was niet veel meer dan een pleister op een houten been.

Mag ik toch een lichtpunt vermelden dat voor a quantum of solace zorgde? De noeste arbeid van de stokers. Buiten de spotlights maar in het zweet hunner aanschijns zorgden zij voor een smakelijke BBQ. Net zoals de gaffer, de best boy, de focus puller en andere nobele onbekenden in de filmaftiteling verdienen ook zij hier een plaatsje:

En ik mag uiteraard de eindredacteurs niet vergeten: collega’s De Clercq en De Ridder voor het fijnere snijwerk, Tom ‘Cloudy’ Bieseman voor de algehele supervisie, en Ritsaart ‘Steamy’ Willockx die maar al te graag de hete aardappels doorschoof.

IMG_20160318_1056a

De Toffe Trofee

Het had de titel van een nieuwe Sus&Wis-strip kunnen zijn om uit te delen op de Open Dag, maar helaas … dit schooljaar zijn wij niet met ‘de Trofee’ naar Walfergem teruggekeerd. Voor de lichtjes cultureel–‘minus habens’: ‘de Trofee’ is de felbegeerde ‘Rotary Trofee voor het Nederlands’. Deze keer niet dus. En dat is een beetje jammer, vooral omdat zowel vriend als vijand er onmiddellijk na de competitie van overtuigd was dat wij héél hoog zouden scoren.

Kan het een troost zijn dat ‘de Oscars’ maar net achter de rug zijn, en ook daar enige verbazing heerste omtrent de keuze van sommige winnaars? Nu ja, over Leonardo was er weinig onenigheid, maar voor het overige …

Kan het een troost zijn dat de supporters van zowel KV Oostende als Waasland-Beveren ook raar opkeken van de onverwachte 3-3? Nu ja, er is vooralsnog niet gebleken dat verdacht veel gokkers in een uithoek van Duitsland zwaar ingezet hadden op een tweederdehattrick van SJ Ternat, maar toch …

Maar goed, gedane zaken nemen geen keer en wij kunnen er maar beter de positieve kant van zien: het winnen van de trofee zou pijnlijk geweest zijn voor de directeur. Pas herstellend van de plaatsing van een langverwacht wisselstuk, zou een spontane vreugdesprong bij het vernemen van winst-nieuws medisch nefaste gevolgen kunnen gehad hebben of minstens zijn revalidatie met een maand of twee verlengd. Laten wij het dus hierop houden: dat wij dit jaar niet wonnen … het is gewoon Goddelijke Voorzienigheid.

Schoolrestaurant

schoolrestaurant Wordpress 2016

Naar goede gewoonte bent u ook dit jaar van harte welkom op ons schoolrestaurant. Wij bieden u de keuze uit onderstaande gerechten. Speciaal voor groepen oud-leerlingen is er een prijsgunstige ‘all-in’-formule. Inschrijven kan tot 15 februari via secretariaat.aso@martinusasse.be of op 02 454 06 30.

  • tomatensoep met brood (2€)
  • duo kaaskroketten (6,50€)
  • kalkoengebraad met kruidensaus en fruit (15€)
  • varkenshaasje met Provençaalse saus (15€)
  • zalm op Normandische wijze (16€)
  • vegetarische schotel (16€)
  • ‘all-in‘-formule voor groepen oud-leerlingen (20€)

Ik zie je graag

En dame van middelbare leeftijd en een nog wat oudere heer die in de schoolomgeving “ik zie je graag”-kaartjes uitdelen met een cadeautje erbovenop … het AMOW-interventieteam is wellicht al voor minder ernstig lijkende situaties uitgerukt.

licht121

Gelukkig (ik had mij anders niet voor die kar laten spannen) ging het hier slechts over een goedbedoelde actie om de zichtbaarheid van het jonge grut én van de provincie Vlaams-Brabant te verhogen. De gratis LED-jes waren weliswaar niet high-tech maar in elk geval didactisch transparant en da’s altijd mooi meegenomen in een onderwijs-context. En in deze donkere dagen is even de aandacht vestigen op een niet te veronachtzamen aspect van verkeersveiligheid geen overbodige luxe. En of het werkt? Nou … ik heb enkele dagen later even mijn licht opgestoken bij de gele poort, en ja … ik heb het licht gezien.

licht123

van i1 … van i2 … van i3

Met een officiële laissez-passer hadden twee leerkrachten het al grondig uitgetest, en een paar anderen hadden er zich er al één enkele keer (of twee, of drie) onwederrechtelijk toegang toe verschaft. Maar dinsdag was het zover: de inhuldiging van ons nieuw digitaal-bordlokaal. Met drankje zonder hapje, én met een introductieles over hoe je het ding best wel (en best niet) gebruikt. Collega’s die er niet waren komen op een blacklist (wij vragen de lui van Smartschool om daar een plug-in voor te ontwerpen).

Wie zich de ex-ta(a)l(en)klas nog herinnert, weet dat er hard gewerkt is om er een modern en fris lokaal van te maken. Om een paar slimme en wellicht een paar minder goeie redenen zijn wij afgestapt van het merk Smartboard (dat is zooo jaren-2010 zeker?) en overgestapt naar i3-board. Ofte triple-aai. Klinkt in elk geval modern, en de software ziet er ook zo uit. Met cloudy-toepassingen en al. Nu nog de kinderziektes er wat uithalen. Voor het geval je nog niet het genoegen had er een lesje mee te pikken … op de foto hieronder voelt Thibault zich alvast in z’n sas als would-be leerkracht.

En volgens de belofte (of was het gewoon een mededeling) van de directeur mogen wij hopen op meer van dat: volgend jaar zou de aardrijkskundeklas op dezelfde manier een facelift ondergaan.

i3
i3

Een zalig en gelukkig

2016
2016

Een nieuw kerstverhaal mag u niet verwachten van mij. Het bestaat al, met onnavolgbare inhoud en in allerlei literaire varianten. U zult het deze keer dus moeten stellen met een  foto-impressie van onze geslaagde afsluiter van het semester en trimester. Kerstmaal (het award-winnende kraamkost zou toch wat oneerbiedig zijn), kerstviering (collega Capens  beperkte zich niet tot vier-stemmig maar kreeg de hele meute aan de samenzang) en kerst-workshops (nu ja …work …), ze passeren allemaal de revue. Nu nog het rapport (een sinecure) en wij kunnen twee weken lang onze batterijen opladen (hieronder een leerlingen-versie met diversiteitslabel).

20151218_kerst_07

« 1 van 2 »

Q.E.D.

Het is misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord, maar elke leerkracht heeft zo wel zijn of haar favoriete klas. Daar wordt dan tijdens de komkommertijd in de leraarskamer al eens lyrisch over gedaan, tot ongenoegen van de collega die net die klas maar zo-zo vindt. Tijden één van die ontboezemingen kwam ik als uiteraard volkomen neutrale toeschouwer te weten dat die van … wacht! Nu moet ik een beetje voorzichtig zijn. Onze Nationale Zender heeft net ondervonden dat namen noemen een beetje tricky is en ik zal mij dus niet voor datzelfde gat laten vangen. Nee, ik ga op veilig spelen en hou het bij de initialen. Ik kwam dus te weten dat ‘die van 6 WE’ op hun manier eigenlijk best grappig kunnen zijn en ad rem. Daar waren niet alle collega’s meteen van overtuigd en het onderwerp werd bij gebrek aan unanimiteit terzijde geschoven.

Maar kijk, de waarheid heeft zo haar rechten. En die manifesteerden zich prominent tijdens mijn toezichtbeurt bij de examens van deze week. Ik was er zelf al een paar keer sterrelings voorbijgelopen, en het was dan ook mijn nog opmerkzamer collega Jonathan die er mij op wees. Eerst zag ik eerlijk gezegd niet veel meer dan de sobere maar toch niet onelegante zwarte sweater van leerling JL (u begrijpt het … ook hier moet ik mij tot initialen beperken) uit 6WE. “So what?” hoorden de leerlingen mij net niet mompelen. Het was dan ook links of rechts examen Engels. Tot mijn blik wat afdwaalde naar de lagere regionen van het stuk tricot, en daar wit op zwart een lijntje letters zichtbaar werd: “The Nightmare Before Christmas”, getekend Tim Burton. Ik keek weer op en liet mijn blik even ronddwalen. Vertrekkend bij de zwoegende JL, en verder langsheen alle andere onnoembare initialen: denkend, vertwijfeld, zwetend … the nightmare before christmas! Ondanks de pregnante omstandigheden slaagde ik er niet in een fijne glimlach te onderdrukken. Humor, getekend 6WE. Quod erat demonstrandum.