Lerarentekort …

… hoezo, lerarentekort? Op onze Zuiddag kozen maar liefst zes van onze laatstejaars voor een job in het onderwijs! Voorwaar een trend die onze minister Hilde van Onderwijs zal plezieren. U ziet de leraren-in-spé hieronder in volle actie. Eén leerling schopte het zelfs tot interim-schoolhoofd … zoals mag blijken uit het fotografisch bewijs: in tegenstelling tot het lesgeven geen éénmansopdracht. Van de andere zuiddagers loopt het beeldmateriaal momenteel nog binnen, maar hieronder geven onze bakkers, apothekers, helpdeskmedewerkers, bejaardenhelpers, reporters en andere animatoren u alvast een idee van de inzet van onze zesdejaars. Daarom: een welgemeend merci!

(meer foto’s vindt u hier)

                      foto's © Ludo Coppens & Kristin Van der Taelen

De digitale agenda

Ik weet het, mijn ambt verbiedt het mij om op dit forum politieke standpunten in te nemen. Ik zal dat dan ook niet doen. Maar toen de VRT-wetstraatverslaggever gisteren het lijstje ministerposten afdreunde, moest ik toch de leuning van mijn ergonomische bureaustoel stevig vastgrijpen om niet van pure verbazing van mijn sokken geblazen te worden. Minister van digitale agenda, de nieuwe job van Alexander De Croo! Hadden wij het daar deze week in de leraarskamer toevallig al niet uitvoerig over gehad, over het invoeren van een digitale agenda ? In een ad-hoc  denktank met een paritaire samenstelling van nerds en classico’s. Het ding zit al jaren in Smartschool, maar is bij ons voor de leerlingen niet geactiveerd, om redenen die weliswaar bij ingewijden gekend zijn maar daarom niet persé valabel. Er zijn immers nogal wat evidente voordelen verbonden aan zo’n digitale agenda die door de leerkracht wordt ingevuld en niet door de leerling. Ik richt mij als u het goedvindt even tot mijn collega’s: wanneer hebt u laatst een stapeltje agenda’s nagekeken die allemaal en helemaal correct, leesbaar en bovendien verstaanbaar ingevuld waren? Met de teksten die u zelf had ingefluisterd? Zonder ezelsoren, grappig bedoelde tekeningen, zweverige liefdesverklaringen, overjaarse verjaardagskaartjes en beduimelde toegangsbewijzen? Delf maar eens diep in uw geheugen! Uiteraard, u kunt met enkele goedbedoelde contra’s komen aandraven. “De leerlingen moeten toch ééns hun eigen verantwoordelijkheid nemen om hun werkschema in orde te houden” … ach, vernoemen niet waard. “Het is geen goed opvoedingsmodel om de leerlingen nòg meer alles op een presenteerblaadje voor te schotelen” … kletspraat. “Weeral extra werk voor de leerkracht om die agenda up-to-date te houden” … hoe durft u het ook maar te denken (trouwens, daar hebt u dat extra uur in de opdracht toch voor, niet). “De kostprijs voor de leerlingen stijgt zo al tot onverantwoorde hoogtes” … ach, bij Anderlecht kan men u voorrekenen dat u voor de prijs van één ticket voor een zomerfestival zowat de hele school van een digitale agenda kunt voorzien.Nee, die digitale agenda … ik ben er hélemaal vóór. En daar hebben wij dus nu een minister voor. En niet zo’n niemendalletje van een staatssecretaris, maar een échte minister, die onze dienaar wordt om de invoering van de digitale agenda te helpen realiseren (hebt u ‘m, dames en heren van de Latijnse, ministerdienaar). Alexander mag het trouwens gerust aan mij overlaten om alvast bij ons zijn digitale agenda te promoten. De man zal trouwens al genoeg om handen hebben met zijn nieuwe job en zijn kroost. En wat de billijke vergoeding betreft voor mijn gewaardeerde hulp: zijn collega in de Vlaamse regering kent mijn rekeningnummer.

Het zoete offer

Het was toch wel een beetje een verrassing deze ochtend, die rode loper zo netjes uitgespreid tussen de deur naar de schoolparking en de deur naar de leraarskamer. De wat oudere leerkrachten schudden onbegrijpend het hoofd, maar sommige van de jonkies konden het niet nalaten er enkele lichtvoetige frivoliteiten op ten tonele te brengen. U herkent daarbij ongetwijfeld het frisse schoeisel op de foto (hebt u toch een tip nodig: de elegante maar lichtjes merkwaardige stand van de voeten verraadt een soepel en afgetraind lichaam).

Dit was evenwel maar de prelude. Eens de leraarskamerdeur voorbij, openbaarde zich een welhaast on-werelds tafereel: een kleurenweelde van … nu ja, kijkt u zelf maar … het tart elke beschrijving.

Gediplomeerde denkers als wij zijn, vroeg het ons maar luttele seconden om de ware toedracht te raden. Onze onderwijskoepels  hadden ongetwijfeld snel ingezien dat hun rasse maar onbezonnen instemming met een onbezoldigde verhoging van de werktijd niet meteen getuigde van veel voeling met de werkvloer. Dit moest hun versie zijn van een welgemeend sorry. Of, om het te zeggen met de woorden van een collega die verstandig geanticipeerd heeft op een nakende verhoging van de pensioenleeftijd: eine Wiedergutmachung. De meest ongeduldige collega’s strekten in dankbaarheid meteen hun handen uit naar het lekkers …

… om snel op de vingers getikt te worden door een meer ervaren mentor: waren wij niet begaan met gezonde voeding? Hadden wij voor onze leerlingen niet het overmatig gebruik van gesuikerde drankjes en tussendoortjes streng aan banden gelegd? Konden wij het dan maken ongegeneerd te schransen van al deze zoeternijen? Daar moest toch minstens even overleg over gepleegd worden. To eat or not to eat … de emotionele tweestrijd kan u niet ontgaan in de blikken op de foto.

Ook de directeur mengde zich graag in het debat. Zijn verhelderende kijk op de ware toedracht van het verhaal was zinvol maar verder niet meteen nuttig voor een snelle uitkomst uit het dilemma: niet onze koepel  had voor de leuke attentie gezorgd, maar de ouderraad en de school. Het was dit jaar immers 5 oktober op 3 oktober: de Dag van de Leerkracht. Het is fijn te horen dat je dichter bij huis blijkbaar meer gewaardeerd wordt dan in het verre Brussel. Maar daar koop je natuurlijk geen beslissing mee. En toch drong de tijd, het eerste belsignaal stuurde zijn trillingen al door onze hersens. Wellicht was net dàt de trigger die de geknipte oplossing influisterde (om een of andere reden zat het Offerfeest nog in ons kortetermijngeheugen): als wij dit nu eens als een opoffering  beschouwden. Voor één keer niet luisteren naar het dictaat om snelle en trage suikers links te laten liggen. Voor één keer het zoete offer brengen … het moest sommigen geen tweede keer gezegd worden.

Op de loop

Het is een beetje een onverklaarbaar fenomeen, maar ook dit jaar zijn onze leerlingen weer massaal op de loop gegaan voor LO-leerkrachten Tom & Tomas. Niemand heeft daar een sluitende verklaring voor, want eigenlijk zijn dat echt wel toffe kerels (ten bewijze daarvan bijgaande foto’s). Dat de ene er een beetje als een aangespoelde Viking uitziet kan daarbij geen enkel beletsel zijn, het dient naar eigen zeggen alleen om zijn peperkoeken hart wat te camoufleren.

Soit, wat de reden ook moge zijn, van 3des tot 6des hebben onze gasten het opnieuw ferm op een drafje gezet in de cross. En het moet gezegd, de concurrentie had dit jaar massaal gelobbyd om voor één keer iets op de been te brengen dat enigermate als tegenstand kon beschouwd worden. Die lovenswaardige inspanning mocht niet zonder waardering van onze kant blijven: hier en daar mochten ook hùn atleten al eens het podium betreden, zelfs al eens het hoogste schavotje. Maar –noblesse oblige– daar waar het om de knikkers gaat, in de koninginnen- en koningsklasse van het zede jaar, was het een full-Walfergem podium. Tom & Tomas zullen het graag en terecht verkopen als een illustratie van hun doordachte didactische en sportieve opbouw. Dat in beide gevallen de podiumbezetting getuigde van een fighting spirit (zie de dames hieronder) die meteen verklaart waarom de Amerikanen ons in Irak willen … het was een leuke bonus.

                      ... volg deze link voor wat meer fotomateriaal

De tel kwijt

Het moet zowat eind vorige eeuw geweest zijn toen onze vierdejaars voor het eerst naar Dendermonde trokken op natuurexploratie. Ik denk dat ik er toen de allereerste keer zelf bij was. Van elk historisch moment moet immers degelijk fotomateriaal voor het nageslacht bewaard worden. Dat was in onderhavig geval des te meer nodig omdat een verplaatsing van het landelijke Asse naar het stadscentrum van Dendermonde in het kader van natuurexploratie toch wel enige visuele verantwoording eist. Maar Dendermonde heeft dan ook zijn bastions. “Quid?” hoor ik u vragen? Bastions dus. Vraag aan collega Van der Meeren maar de exacte militair-historische definitie. Laten wij het hier bij versterkingen houden. “Forten dus.” zegt u? Neenee, die vind je rond Antwerpen en andere provincialistische nederzettingen. En die heeft Dendermonde trouwens ook. Maar bastions, daar kan niet elke stad mee pronken. Dendermonde wel. Ik geef toe (en u hoorde dat wellicht al in mijn toon) dat wij dat in de landelijke rand van Dendermonde altijd een beetje een vorm van dikkenekkerij gevonden hebben, want in elk geval in mijn jonge jaren leek Dendermonde alvast economisch niet veel te tellen dat die dubbele verdedigingsgordel ook maar in de verste verte kon verantwoorden. Dat men hoop en al honderd meter Scheldekaai met twee aftandse kranen een haven durfde te noemen, was een andere illustratie van die houding.

Goed, dat bastion dus. Na ampel bewijs van militaire nutteloosheid verloederd tot braakterrein, en later opgevist als natuureducatief centrum. Had ook een nummer, wellicht in navolging van de nummering van de Antwerpse forten. En om daar niet voor onder te doen: ook hier in statige Romeinse cijfers. Ik dacht die cijfers goed in mijn hoofd te hebben (dat is uiteraard bij mij een beetje part of the job) maar om een of andere reden bleek in de recente geschiedenis van onze schoolkalender zo’n nummer consequent te ontbreken. Wij gingen dus telkens op bezoek naar ‘bastion’. In het beste geval met hoofdletter, maar zonder numerieke kwalificatie. Dat leek mij minstens een voorbeeld van historische oneerbiedigheid. Alsof je het ongegeneerd en ontcijferd  over Leopold of Albert zou hebben. Filip, tot daar aan toe, die moet zijn sporen nog verdienen. Dus Bastion zonder nummer, dat kòn echt niet. Vooral niet in dit herdenkingsjaar van WO-I waarin toenmalige garnizoensstad Dendermonde als strategische Scheldekruising toch haar rol te spelen had. Mijn hart sloeg dan ook een slag over van vreugde toen ik dit schooljaar de kalender onder ogen kreeg: “bezoek aan Bastion VII Dendermonde”. Oh, maar wacht-een-zeven … zeven? Was dat niet eerder … Het is een kenmerk van het langetermijngeheugen dat het weinig aan betrouwbaarheid inboet, en dus stak ik toch maar eens mijn licht op bij collega Google. Inderdaad … Bastion VIII dus. Laat de kalendercommissie dat for history’s sake voor eens en voor altijd goed in de oren knopen: het is Bastion Acht. Of om het op z’n vee-er-tees te zeggen: twee tot de derde macht.

(foto's © Katrien Decroos)

Enige geografische verwarring

Zuiddag op 16 oktober … het wordt stilaan een traditie en ook dit jaar hebben wij de 6dejaars voor onze kar gespannen om het project te trekken. En dat ondanks alle inspanningen die de gasten van Zuiddag zich getroosten om ons in opperste geografische verwarring te brengen. Vorig jaar waren wij in de weer voor Peru … d’ho … da’s zelfs niet à peu près in het zuiden, dat kun je even goed het westen noemen (“de kant van Amerika” zoals een gewaardeerde collega dat wel eens pleegt te noemen). Deze keer wordt het Gaza … Gaaazaaa … noemden wij dat ooit niet het Midden-Oosten? Oooo-sten dus? Kruitvat en brandhaard sedert … nu ja in elk geval sedert mijn tijd op de schoolbanken (wie mij kent weet dat dat al een hele poos geleden is) en volgens de geschiedenis- en godsdienstles zelfs nog veel langer. Het is dan ook absoluut terecht dat de Zuiddagers de windroos nogmaals aan hun laars lappen, en hun licht laten schijnen over de situatie van jongeren in dit conflictgebied tussen Palestijnen en Israëli’s. Hun partner Theatre Day Productions probeert in elk geval langs een onverwachte en niet voor de hand liggende weg het onbegrip en de frustraties te kanaliseren. Lees er meer over op de site van Zuiddag … en DOE MEE!

On your marks …

Wij zijn er weer klaar voor. Trappelen van ongeduld, dat doen wij. Om per 1 september en met eindelijk mooi weer van start te kunnen gaan. De meest ongeduldigen waren op de startvergadering al meteen aan het jongleren met hun favoriete attribuut. Om het geheugen wat op te frissen en nieuwkomers (aan beide zijden van het front) een beetje wegwijs te maken, u herkent van links naar rechts

prominent vooraan Veerle De Smet, Tom Vrijders, Paul Lammerant, Dominique De Coninck en Katrien Decroos

een beetje op het middenveld Ritsaart Willockx, Ingrid Vandenput, Ilse De Clercq, Wendy Ameys, Herman Cooreman, Leen Willems, Liesbeth Muylaert, Gilberte Dielkens, Kris De Smet en Ludo Coppens

discreet op wat voor de achterste rij moet doorgaan Jasper D’Hondt, Dries Cromheecke, Kristin Van der Taelen, Griet Saerens, Tom Bieseman, Cynthia Van der Meeren, Anouchka Van Nuffel, Liesbet Hermans, Maarten Gielkens, Silke Troch, Bert De Boeck, Karin De Ridder, Eddy De Ridder en Ann Willems.

Enkele leerkrachten zijn weliswaar ook best toonbaar, maar toch een beetje afwezig op de foto: Tomas Suls (druk bezig vader te worden), Ilse Massie (druk bezig moeder te zijn) en Sylvia Carron (druk bezig weer uit de voeten te geraken met haar voeten).

Rust

Eindelijk, wij zijn aan rusten toe. Nou ja, niet de Hollanders, Brazilianen, Duitsers en Argentijnen, en ook de coureurs in de Tour nog niet. Maar de gewone schoolmens, die mag er voor een paar weken de riem afleggen. Het is even genoeg geweest, alle hectiek van examens, toegangs- en peilproeven, kwalificatierondes en finales met een rationaal getal ervoor. De leerstof, de voetbal en hèt voetbal: allemaal aan de kant. Het is goed geweest. Zelfs waar en wanneer dat een beetje minder het geval was … iedereen heeft z’n best gedaan. En in de uitzonderlijke gevallen waar ook dàt niet helemaal klopt: dure eden zijn gezworen om het in de toekomst wèl te doen.

U zult het dus voor pakweg anderhalve maand, zeg maar een volle twee, moeten stellen zonder hartverwarmend nieuws over de school en het stukje  wereld er omheen. Jammer, maar het is niet anders. Voelt u toch een onweerstaanbare drang tot communicatie, of hebt u ècht een dringende vraag: e-mail never sleeps.

Kraan

Wij hebben het altijd al geweten. Maar eindelijk, op een zucht van zijn pensioen, mogen wij het aan heel de wereld verkondigen. In de figuurlijke zin, en voor de moeilijke verstaanders ook letterlijk. In wit op zwart, en in zwart-geel-rood schreeuwen wij het uit: De Grove is een kraan!