Kramp

Weken geleden is het dat u hier nog een vers bericht mocht lezen. Of het aan een milde vorm van schrijverskramp moet toegewezen worden, of aan enige terughoudendheid na de recente uitingen van malcontentement  versus het publicerend gild, God mag het weten (en hopelijk voelt Hij noch iemand anders zich hierdoor gekwetst). Er zijn nochtans een paar aanleidingen geweest. Zo had ik het onderweg kunnen hebben over onze geslaagde en gesmaakte excursie naar Tongeren en de Vikings. Of de Noormannen, u kent ze wel: dat barbaarse volk dat hier (zo werd ons dat vroeger toch verteld) op het einde van het eerste millennium vreselijk huis hield, en veel zoniet alles uitmoordde en afbrandde wat ook maar een beetje in de weg liep of stond. Je kon toen maar beter Søren heten en niet pakweg Christine. Maar een afstand van elfhonderd jaar heelt vele wonden en ziet, die gasten hadden blijkbaar een cultuur waarmee je ook nu nog kunt uitpakken. En dan laat ik de fantastische strips van Thorgal en Hägar nog buiten beschouwing. Het stemt tot nadenken.

Kans gemist dus om hier dieper op in te gaan. Het zal mij volgende keer niet overkomen. Dan waag ik mij in onvervalste paparazzo-stijl tussen de SID-inners, de Versailles-toeristen en de Londengangers. Of ga undercover tussen de topchefs, de sous-chefs en de plongeurs  in de keukens van ons gerenommeerd schoolrestaurant. Om u achteraf te vergasten op de meest smeuïge details die u zelfs van de Story, Charlie of Dag Allemaal niet durft verwachten. Tenzij de zelfcensuur toeslaat, uiteraard.

Alsof

Het was een keuze die een aantal weldenkende zielen bedenkelijk de wenkbrauwen deed fronsen: in de Warmste Week de winterse ontberingen van WO-I re-enacten. Nu ligt de aanpalende werf van het woonzorgcentrum er wel bij als een verdienstelijke poging om een loopgravenlandschap te imiteren, is onze chambrettenzolder een look-alike van een frontlazaret (hij is in elk geval contemporain) en moesten onze kelders recent in niets onderdoen voor de overstroomde Ijzervlakte, maar toch … Bij constant 13°C boven het vriespunt doen alsof het snot in je neus bevriest … het is alleen de medewerkers van StuBru gegeven.

En dus werd ons geheim wapen bovengehaald. Dat had den Duits destijds trouwens ook gedaan, is het niet. Dichter bij het Westhoekfront dan met collega Lammerant konden wij niet komen. Hij hoefde zelfs niet gesommeerd of opgevorderd te worden. In materies als deze is voluntariaat de enige eerbare opstelling. En zoals wij dat van Paul ‘Lammy’ Lammerant gewoon zijn: in zo’n geval ga je all the way. De leerlingen die zich enigermate onnadenkend voor de workshop hadden ingeschreven, wisten alras niet waar ze het hadden. Sommigen waagden een onverdienstelijke poging om zich aan hun vaderlandsche plicht te onttrekken, maar daar werd door Lammerant gedecideerd korte metten mee gemaakt (gelukkig waren wij niet ingegaan op een verzoek om ook een executiepaal te placeren en hadden wij de Enfields en Mausers  veilig opgeborgen in de brandkast). Het was voor iedereen duidelijk: met Lammy als sergeant, kapitein of generaal zou de Grooten Oorlog  geen vier jaar geduurd hebben. Het werd in elk geval een memorabele ervaring. Ook voor de vele leerlingen die zich ijverig poogden te concentreren op een andere workshop (°), maar ongewild en onherroepelijk meegezogen werden in het krijgsgewoel.

(°) de foto’s vind je op deze pagina

“Makkers staakt uw wild geraas”

Het was uiteraard een knappe zet van de gemeenschappelijke vakbondsbonzen: provinciale stakingen als opwarmer naar de nationale staking van 15 december. Je houdt de materie lang genoeg actueel, en tegelijk hebben voldoende mensen er hoegenaamd geen last van, zodat je ook niet àl te veel tegenwind vangt. Op het geniale af, dat zullen ook rabiate vakbondshaters moeten toegeven. Jammer dat de Vlaams-Brabantse scholen in het algemeen en die van Asse in het bijzonder nu een beetje de pineut zijn. Collateral dammage heet dat. Met de examens om die nationale staking heen slalommen, dat lukte nog wel (zij het dat sommigen daar wel heel irrationele constructies voor bedacht hebben). Ook de provinciale staking de loef afsteken … dat was niet meer haalbaar. En dus is het naar maandag toe een beetje bang afwachten voor beide partijen: leerlingen (laten wij die in deze context en tijden maar de werkende klasse noemen) en leerkrachten (de bazen, in zekere zin en toch voor heel even). Van één aspect kunnen wij alvast zeker zijn: de examens zijn op post (en indien niet, dan worden zij nog vannacht geleverd door de Sint, met of zonder geaccrediteerde pieten). Maar voor het overige? Die leerstof wiskunde nòg eens moeten instuderen tegen 17 december omdat de trein naar Asse het al voor bekeken houdt in Lebbeke-Heizijde (of all places)? Een nieuw en evenwaardig examen economie moeten opstellen omdat de lijnbus naar Asse niet verder rijdt dan de demarcatielijn Aalst-Affligem? Het zijn geen fraaie vooruitzichten. Laten wij dus een beetje solidair zijn: een frisse wandeling of gezapig fietstochtje naar Walfergen, zo net voor het examen, the little gray cells kunnen er alleen maar wel bij varen … ik ben er haast van overtuigd dat de absenties laag en de examencijfers hoog zullen zijn.

11

Studio 100 had er huizenhoge reclameborden voor over om ongeveer heel Vlaanderen diets te maken dat 14-18 eindigde op 11 november. Maar ònze leerlingen hadden die barnumreclame echt niet nodig. Geschiedenis is bij ons een vak dat het verleden vastklikt in het heden. En dus trok een delegatie van onze leerlingen naar de 11 novemberviering. Inderdaad, op hun vrij lang vrij weekend dus. Roxanne bracht een gesmaakte gelegenheidstekst, en achteraf werden originele en creatieve vredesboodschappen uitgedeeld. Onder de goedkeurende blik van een selecte troep oud-strijders. Die waren weliswaar nèt niet oud genoeg voor de Grooten Oorlog en zelfs niet voor de tweede wereldbrand, maar hadden meer dan voldoende strijdvaardig andere conflicten overleefd om als proxy te kunnen dienen voor hun betreurde makkers. En achteraf wat napraten en even op de foto met het jonge grut … het helpt de geschiedenis tastbaar te maken.

(foto’s © Dirk DeGrove)

Quiztig met lof

Het is mij vorig jaar in bepaalde kringen een beetje kwalijk genomen, mijn ongebreidelde lof voor de winnaars van de editie 2013. Nochtans was die bewieroking toen helemaal terecht. Het team van Lander, Niels, Vincent, Dominique en Ludo had toen immers in fysiek moeilijke omstandigheden ruim de maat genomen van alle tegenstanders. Maar goed, ik zal mij deze keer dus wat meer op de vlakte houden wat betreft de winnaars van 2014. Ik doe daarmee niemand tekort, want het was opnieuw datzelfde team van klasbacks dat met de bloemen ging lopen. Weze het deze keer in een meer spannend duel, want slechts op de meet viel de beslissing en wonnen Coppens & Co met het kleinst mogelijk verschil: slechts een banddikte van één punt scheidde hen van de tweede plaats, die op haar beurt ook maar eenzelfde voorsprong had op de winnaars van de bronzen medaille. Van een close finish gesproken! Dat belooft voor de volgende jaren. Het peloton bleek bovendien een stuk beter voor de dag te komen dan tijdens de voorbije edities, met scores die behoorlijk dicht aanleunden bij de topteams. Wellicht wordt in de voorbereiding al wat geanticipeerd op de mogelijke vragen en de intussen alom bekende stijl van quizmasters Willockx & De Grove. Deze laatste zagen wij dit jaar trouwens in een onuitgegeven versie als extern quizmaster. Het ging hem net zo goed af als zijn oude interne functie. Met ook nu de obligate schalkse foutjes om de beroepsquizzers op stang te jagen: dat Elton John blijkbaar ongeweten een vroegtijdige dood gestorven is, dat de vraag naar de naam van het Aralmeer een foto toonde met als legende ‘Aral Sea North & Aral Sea South’ … het verhoogt alleen maar de charme van de onderneming. Van enkele deelnemers vernamen wij dat zij wat op hun honger waren blijven zitten (ondanks de ruime aanwezigheid van opnieuw excellente bitterballen) omdat geen enkele vraag peilde naar de naam van komeet Churyumov-Gerasimenko of van de vulkaan Baruarbunga terwijl zij net die tongbrekers zo grondig uit het hoofd geleerd hadden. Inderdaad, een niet onterechte kritiek. Maar toch grotendeels goedgemaakt door de prominente aanwezigheid van Leslie-Ann Poppe en andere boekskesmadammen. Niet lijfelijk weliswaar (zoveel plaats was er nu ook weer niet), maar toch in de vragen. Wij kijken alvast uit naar de editie van 2015.

(voor alle sfeerbeelden: klik hier)
(met dank aan Kris De Smet voor de foto's op deze pagina,
aan Dirk De Grove en Ritsaart Willockx voor de plezante vragen,
en aan het oudercomité en vele collega's 
voor de vlekkeloze organisatie)

Bourne in the UK

Het was een veelbelovend item in de jaarkalender die wij begin september voorgeschoteld kregen: “03/11: bezoek van native speaker J. Bourne”. Godalmachtig … Jason Bourne op bezoek … alleen de allerjongsten van de leerlingen kunnen the Bourne Identity, the Bourne Supremacy en the Bourne Ultimatum ergens op de lagere school gemist hebben tussen een overaanbod aan Vlaamse Filmkens. Voor alle anderen levert Jason Bourne in zijn filmtrilogie toch wel het beter heldenwerk dat de franchise van J. Bond ruim overschaduwt. Dat zijn alter ego Matt Damon sedert zijn rol als briljant, knap en jong wiskundige (de gelijkenis kan u niet ontgaan) in Gus Van Sant’s Good Will Hunting één van mijn favoriete acteurs is, kon de pret alleen maar groter maken. Matthew zou zich blijkbaar onder zijn acteursnaam bij ons zou aanmelden … daar had ik alle begrip voor. Het is voor die mens ook constant proberen om toch een beetje uit de spotlights te blijven.

Ik voelde mij bijgevolg (en wellicht ook een beetje dankzij de voorspoedige herfstvakantie) op maandagmorgen 3 november bijzonder uitgelaten, lichtjes tegen mijn gewoonte in. En toen kwam de heer J. Bourne met afgemeten tred de leraarskamer binnenglijden. De make-upafdeling had bijzonder fraai werk geleverd. Dat was in elk geval het eerste dat door mijn gedachten ging. Zelfs een doorwinterd filmkenner had Matt Damon niet herkend. Terecht, zo bleek vrij snel. Het gevleugelde gezegde ‘er is wel meer dan één koe die Blaar heet’ was mij in mijn september-enthousiasme blijkbaar ontgaan. Ik had het bovendien kunnen weten, dat begrijp ik nu ook wel. Matt Damon kan wellicht nog net als Native American opgevoerd worden, maar native speaker dekt in een schoolomgeving natuurlijk een lichtjes andere lading. Dan gaat het om een mens van de UK, niet van de USofA. Het (bedankt, Schotland) nog steeds United Kingdom. U weet wel, dat stukje vasteland dat het Europees continent na de laatste ijstijd kwijtgespeeld is. En dat er niet alleen door de verwachte zeespiegelstijging nooit meer aan vast komt te zitten. Merkwaardige jongens trouwens, die UK-ers: wij hebben een konink rijk, zij een king dom … je kunt hen er niet van beschuldigen de zaak te verbloemen.

Maar goed, de heer J. Bourne dus. U begrijpt dat ik niet een klein beetje teleurgesteld was. Maar dat lieten de leerlingen gelukkig niet aan hun hart komen. Die genoten met volle teugen van de allerfraaiste Britse tongval die de heer J. Bourne uit zijn mond liet rollen, als kwam hij uit Bournemouth zelf. Zoals uit bijgaande foto’s (© collega Ingrid Vandenput) moge blijken hingen zij zowat aan zijn lippen. Nog een paar jaar oefenen om tong en lippen in de juiste positie te krijgen, en zij kunnen met hun leerkrachten wedijveren op het mondeling examen.

Quiz-zien

Veel culinairs hoef je niet te verwachten (op een zeldzame smaak-vraag na), maar spanning, intellectuele (hoog)standjes en dramatische plotwendingen des te meer. Houd de avond van 7 november alvast vrij voor onze gewaardeerde Grote Sint-Martinus Quiz. Onze Facebookpagina helpt je doorheen deelnemingsvoorwaarden en andere practica, maar je bent ongetwijfeld vertrouwd met de formule: binding met de school (maar dat mag al van vele jaren her zijn), omvang van de ploeg afhankelijk van het aantal meegezeulde leerlingen, een bescheiden financiële bijdrage. Ga de strijd aan met de traditionele topteams, en  verdiep je de volgende weken in de boekskes en de evolutie van de hitlijsten. De (over)winnaars wacht een glorierijk jaar. En een extra lang weekend naar 11 november … naast wat andere dingen ook het feest van onze hooggewaardeerde Sint Maarten, die weliswaar vorig jaar de zwarte piet toegeschoven kreeg maar ondertussen van alle blaam gezuiverd is.

Weer thuis

Het is ondanks het seizoen maar dankzij de vakantie toch een beetje komkommertijd, en dus zou het normaal gesproken wat delven zijn naar een geschikt ‘onderwerp van de week’. Het was dan ook een godsgeschenk dat dat wij zonet een scoop in de schoot geworpen kregen, en bovendien een scoop die kan tellen. Volgens wat heet welingelichte en betrouwbare bron zouden weldra de hoofdacteurs van succes-soap ‘Thuis’ vervangen worden. Om misverstanden te vermijden en eventuele klachten van de VRT een stap voor te zijn: let op de voorwaardelijke wijs gesuggereerd door het woord ‘zouden’. De bron van het gerucht zou (‘zou’, dus) terug te voeren zijn op de nieuwe acteurs, getuige daarvan het eerder selfie-ish karakter van bijgevoegde foto die wellicht bewust gelekt werd. Sommige analisten wijzen er op dat het ook zou kunnen gaan om een prequel van de serie, maar dat wordt door weer andere mediawatchers weinig waarschijnlijk geacht gezien het feit dat de soap al zodanig lang loopt dat een prequel inhoudelijk eerder bij Studio-100 zou moeten gesitueerd worden.

Wat er ook van zij, en vooral voor de wat jongere lezers: wees alvast voorbereid op wat mogelijk komen gaat met volgende korte handleiding. De dragende rollen in de reeks zijn Frank en Simonneke. Frank werkt weliswaar nu bij de klusfirma de Kabouters, maar was vroeger loodgieter bij Sanitechniek, het ter ziele gegane bedrijf van zijn vileine broer Luc. De foto lijkt te suggereren dat Frank van start zal gaan met een nieuwe Sanitechniek. Dat hoeft niet te verbazen, want Frank wisselt omwille van de verhaallijn wel eens van job. Ook van partner trouwens. Aanvankelijk had hij een ferme relatie én een dochter bij Rosa, maar minstens de laatste twee decennia probeert hij trouw te blijven aan Simonneke, een vehikel dat vroeger bekend was omwille van een bloot verleden maar nu vooral wegens haar rol als lobbyist voor de zakdoekenindustrie.

Bon, u bent nu helemaal mee. Frank is tot nu toe het alias van Pol Goossen en Simonneke dat van Marleen Merckx, maar beide acteurs komen volgens de nieuwe VRT-leiding mogelijkerwijs een beetje op vervaldatum. In het jargon heet zoiets dat zij nieuwe uitdagingen willen aangaan. De nieuwe sterren zijn bij het brede publiek nog wat onbekend, maar volgens insiders zijn het de beloftevolle Tom Vrijders en de ravissante Kristin Van der Taelen. Tom – niet te verwarren met de Tom die al in de reeks zit maar eigenlijk Wim heet – is een dynamische sportieveling met een verleden in het onderwijsveld als co-hoofddocent sport bij de Sint-Martinusscholen in Asse. Dat maakt hem wellicht de geknipte man voor de rol van Frank, die ook een verleden heeft (zij het in een gesloten instelling). Ook Kristin (niet te verwarren met Kris die enige tijd geleden in de reeks figureerde maar eigenlijk Ann heet, en zeker niet met Kris van de hogervermelde scholen die eigenlijk Kristiaan heet) heeft geen specifieke acteursopleiding gehad maar is wetenschappelijk gevormd en heeft een traject achter de rug van R&I (research and instruction). Of dat zal volstaan om voor de nodige chemie te zorgen met Frank … wij hebben ons huiswerk gemaakt en zijn overtuigd: dit wordt een eersteklas carrièreswitch.