Enige geografische verwarring

Zuiddag op 16 oktober … het wordt stilaan een traditie en ook dit jaar hebben wij de 6dejaars voor onze kar gespannen om het project te trekken. En dat ondanks alle inspanningen die de gasten van Zuiddag zich getroosten om ons in opperste geografische verwarring te brengen. Vorig jaar waren wij in de weer voor Peru … d’ho … da’s zelfs niet à peu près in het zuiden, dat kun je even goed het westen noemen (“de kant van Amerika” zoals een gewaardeerde collega dat wel eens pleegt te noemen). Deze keer wordt het Gaza … Gaaazaaa … noemden wij dat ooit niet het Midden-Oosten? Oooo-sten dus? Kruitvat en brandhaard sedert … nu ja in elk geval sedert mijn tijd op de schoolbanken (wie mij kent weet dat dat al een hele poos geleden is) en volgens de geschiedenis- en godsdienstles zelfs nog veel langer. Het is dan ook absoluut terecht dat de Zuiddagers de windroos nogmaals aan hun laars lappen, en hun licht laten schijnen over de situatie van jongeren in dit conflictgebied tussen Palestijnen en Israëli’s. Hun partner Theatre Day Productions probeert in elk geval langs een onverwachte en niet voor de hand liggende weg het onbegrip en de frustraties te kanaliseren. Lees er meer over op de site van Zuiddag … en DOE MEE!

On your marks …

Wij zijn er weer klaar voor. Trappelen van ongeduld, dat doen wij. Om per 1 september en met eindelijk mooi weer van start te kunnen gaan. De meest ongeduldigen waren op de startvergadering al meteen aan het jongleren met hun favoriete attribuut. Om het geheugen wat op te frissen en nieuwkomers (aan beide zijden van het front) een beetje wegwijs te maken, u herkent van links naar rechts

prominent vooraan Veerle De Smet, Tom Vrijders, Paul Lammerant, Dominique De Coninck en Katrien Decroos

een beetje op het middenveld Ritsaart Willockx, Ingrid Vandenput, Ilse De Clercq, Wendy Ameys, Herman Cooreman, Leen Willems, Liesbeth Muylaert, Gilberte Dielkens, Kris De Smet en Ludo Coppens

discreet op wat voor de achterste rij moet doorgaan Jasper D’Hondt, Dries Cromheecke, Kristin Van der Taelen, Griet Saerens, Tom Bieseman, Cynthia Van der Meeren, Anouchka Van Nuffel, Liesbet Hermans, Maarten Gielkens, Silke Troch, Bert De Boeck, Karin De Ridder, Eddy De Ridder en Ann Willems.

Enkele leerkrachten zijn weliswaar ook best toonbaar, maar toch een beetje afwezig op de foto: Tomas Suls (druk bezig vader te worden), Ilse Massie (druk bezig moeder te zijn) en Sylvia Carron (druk bezig weer uit de voeten te geraken met haar voeten).

Rust

Eindelijk, wij zijn aan rusten toe. Nou ja, niet de Hollanders, Brazilianen, Duitsers en Argentijnen, en ook de coureurs in de Tour nog niet. Maar de gewone schoolmens, die mag er voor een paar weken de riem afleggen. Het is even genoeg geweest, alle hectiek van examens, toegangs- en peilproeven, kwalificatierondes en finales met een rationaal getal ervoor. De leerstof, de voetbal en hèt voetbal: allemaal aan de kant. Het is goed geweest. Zelfs waar en wanneer dat een beetje minder het geval was … iedereen heeft z’n best gedaan. En in de uitzonderlijke gevallen waar ook dàt niet helemaal klopt: dure eden zijn gezworen om het in de toekomst wèl te doen.

U zult het dus voor pakweg anderhalve maand, zeg maar een volle twee, moeten stellen zonder hartverwarmend nieuws over de school en het stukje  wereld er omheen. Jammer, maar het is niet anders. Voelt u toch een onweerstaanbare drang tot communicatie, of hebt u ècht een dringende vraag: e-mail never sleeps.

Kraan

Wij hebben het altijd al geweten. Maar eindelijk, op een zucht van zijn pensioen, mogen wij het aan heel de wereld verkondigen. In de figuurlijke zin, en voor de moeilijke verstaanders ook letterlijk. In wit op zwart, en in zwart-geel-rood schreeuwen wij het uit: De Grove is een kraan!

Vanishing spray

Toegegeven, beste lezer, ik heb u wat in de steek gelaten. Niet minder dan vier weken heeft u het zonder nieuws moeten stellen, en dat op een boogscheut van het vakantiereces. Maar u begrijpt, first things first. Het voetbal. En de examens uiteraard, de examens. Niet noodzakelijk in die volgorde, maar wellicht jammer genoeg voor sommige leerlingen wel. Vooral voor hen is het nog een paar dagen bang afwachten. Om de spanning niet te hoog te laten oplopen en de latere pil te vergulden, kunnen de Rode Duivels zondag dus maar beter winnen van de Russen. Dat waren volgens sommigen in een niet zo ver verleden trouwens ook een beetje rode duivels. Uitschuivers en slippertjes en misstappen blijven maar beter achterwege. Hoewel, voor de ergste gevallen is er nog altijd de vanishing spray (bent u de voorbije twee weken op een andere planeet geweest en zegt dit neologisme u niets? … gelieve dan toch eens een half matchke te kijken).

Toch een wonderbaarlijke uitvinding die vanishing spray, alleen … alles kan beter. Zou zo’n ding niet beter gewoon de fouten laten vanishen, en niet dat onnozel wit lijntje (tot groot jolijt van de narcoticabrigade)? Ik zou in dat geval direct twee versies op de markt brengen. Een mini-flacon voor de leerlingen tijdens toetsen en examens. Foutje gemaakt? Psjjjjjj … even de vanishing spray erover en geen hond die er nog iets van merkt. Zelfs niet de leerkracht, die nu om de haverklap van z’n sokken geblazen wordt door een walm Tipp-Ex® die uit een bundel examenpapier naar de ozonlaag opstijgt. En daarnaast een jumbo-verpakking. Voor de leerkracht. Met korting in de maanden december en juni. Want het wil wel eens pijn doen aan de ogen als je zo’n examenkopij openvouwt en begint te lezen, en dan voel je soms de neiging tot … psjjjjjj … Hoewel, het is natuurlijk niet altijd kommer en kwel. Soms is het -guilty pleasure- een welkome afwisseling als je zo’n lapsus voorgeschoteld krijgt. Collega’s flirten wel eens met de gedachte om die dingen te bundelen en voor het nageslacht te bewaren. Foei, mag niet (meer). Privacy en nog meer belangrijke bezwaren.

Wat was het op dat punt vroeger een stuk minder gecompliceerd. Toen ikzelf op de middelbare school zat (de tijd toen de dieren net gestopt waren met spreken) las de leerkracht Nederlands bij wijze van verpozing voor uit het boekje “Zus had geen geluk. Zij lag in bed met Sinterklaas” … een bloemlezing van leerlingenflaters. Zelfs om de titel zou nu nog alleen politiek incorrect kunnen gelachen worden. Wat minder ver weg, geschiedkundig zou het ‘de Moderne Tijd’ heten, konden wij in ons onvolprezen leerlingenkrantje ‘het Gerucht van Walfergem’ altijd wel een centerfold vullen met hilariteiten uit lessen, toetsen en examens. Niet alleen van leerlingen trouwens. En dat waren ongetwijfeld de drukst bekeken pagina’s . Die tijden zijn -ik schrap het tussenvoegsel ‘helaas’- voorbij. U hoort dus van mij niet “Leopold III kreeg veel kritiek omwille van zijn verhouding met Hitler.”. De vanishing spray is over de verhouding gepsjjjjj’t en een onderhoud  is ervoor in de plaats gekomen. Alleen enkele oldies uit ‘het Gerucht …’ durf ik u voorschotelen: “Er heerst tolerantie ten opzichte van oudersdeukende immigranten.”, “De koningen woonden toen in vorstenhuizen.”, “Elle est si heureuse qu’elle pleut.”, “Het gebied is dichtbevolkt omdat de rivier veel slip afzet.” , “Zaadcellen worden geproduceerd in de steelballen.”, “Eerst kijk je met je gesloten linkeroog en dan met je gesloten rechteroog.” … ik kan nog wel even doorgaan, maar … pssssjjjjjjjjjjjjjjj …

Podium

Keihard was ie weer, de jaarlijkse SVS-survivaltrophy in Hofstade. Maar je moet van verder komen om onze sporters uit het 5de en 6de jaar af te schrikken. Voor lopen op een crossparcours, ploeteren in een modderbad, zwemmen in open water, klimmen op een commandomuur, bengelen aan een touwenbrug en meer van dat fraais: zij draaien er hun hand niet voor om. “Bewijzen?” vraagt u, volkomen terecht. Wij zouden u naar goede gewoonte kunnen doorverwijzen naar onze fotopagina (en doen dat ook met deze). Maar daar zult u het vooral moeten stellen met enkele sfeerbeelden. Dat de actiefoto’s enigermate ontbreken … het is niet helemaal de fout van onze amateurfotograaf met dienst. Het wat minder fraaie weer, de afstand tot het parcours, het flitsende van de actie … samen met het hoge wet-T-shirt gehalte van de onderneming was het allemaal niet van aard om stabiele en haarscherpe beelden te genereren. “Neem dan een professional onder de arm, iemand die immuun is voor technische en emotionele besognes!” is uw opmerking, opnieuw volkomen terecht. Daar moet volgende keer beslist werk van gemaakt worden.
Maar laat dit alles ons niet afleiden van het meest belangrijke aspect van deze editie van de Trophy: de bronzen medaille van ons top-meisjesteam, ik mag zelfs terecht en volkomen naar waarheid zeggen: ons topmeisjes-team. Zowat driekwart schooljaar geleden had ik hen in een technische analyse van de scholencross al een fraaie toekomst toegedicht, en nu hebben Laure, Famke, Kaat en Amelie mij voor 100% gelijk gegeven (niet dat ik het anders had verwacht). Gestrand op een zucht van zilver en twee keer diep ademen van goud: woorden van waardering schieten tekort. Maar liefst 24 meisjesteams gaven zij het nakijken (en zelfs een dozijn jongensteams). Het plaatst onze eigen jongens- en mixed- teams een klein beetje in de schaduw, maar ook hun prestatie mocht er zijn. En bovendien: dat waren vooral vijfdekens en die hun beste jaar moet nog komen. Hard trainen, mannen … de coach is al bezig met de individuele schema’s.

I ♥ EU

Hij wordt eigenlijk pas op 9 mei gevierd, de Europadag. Maar voor ons was het ondanks die traditie sedert 1985 … toch voor één keer op 8 mei. Op de negende hebben wij immers onze eigen Open Dag, en noblesse oblige. Minister Reynders zelf was zonder verdere electorale bijbedoelingen aan de slag ik het gerenommeerde Koninklijk Atheneum Koekelberg (u neemt het ons niet kwalijk dat wij enige ruimte reserveren voor de volledige naam van het instituut, en ons niet beperken tot de nochtans courante afkorting), maar wij hebben hem maar een heel klein beetje gemist. In de natiewijd twintig andere selecte scholen werd hij immers met verve vervangen door evenzoveel van zijn medewerkers verbonden aan de FOD Buitenlandse Zaken. Ons viel het genoegen te beurt de heer Detavernier als gastspreker te mogen ontvangen. Ik onthoud u zijn volledige administratieve titel (in een blog moet nu eenmaal spaarzaam omgesprongen worden met de ruimte) maar gelukkig was zijn kennis over de Europese instellingen daarmee recht evenredig. Geen enkel (of hoogstens een stuk of twee) detail van de hele constructie werd ongemoeid gelaten, met ten gepasten tijde en op de juiste plaats duiding over het hoe en waarom. En de leerlingen, het moet gezegd, waren één en al aandacht. Wellicht daaromtrent enigermate preventief de levieten gelezen door collega’s De Grove, De Clercq en Van Der Meeren, maar toch … zelden gezien, zo’n noteerdrift. Wiens quadricepsen of adductoren nog niet in de knoop lagen van de triatlon van gisteren, die had het nu gegarandeerd aan de bicepsen, tricepsen en extensoren. Maar goed, laat ze nu maar komen die Europese (en in dezelfde adem ook wat andere) verkiezingen: wij zijn hélemaal ‘bij’.

 

                     

Semper tres

… en dus werd het een triatlon. Toegegeven, een kwarttriatlon (en dan nog met enige afronding) maar dat zijn details waar wij ons hier niet hoeven mee in te laten. Respect verdienen zij, het dozijn top-sportievelingen van onze tweede en derde graad die er zelfs een vrije woensdagnamiddag voor over hadden om zich te pijnigen in zwembanen, crossparcoursen en stratenlopen. Goed, er waren ook een handvol top-sportieve leerkrachten die er hun vrije woensdagnamiddag veil voor hadden … maar voor hen is dat natuurlijk in zekere zin part of the job, nietwaar. In elk geval: de erfenis van oud-sportcollega Coffé kreeg een waardig vervolg op het nieuwe circuit. Een topsportschool zijn wij dan misschien niet, maar de prestatie en het karakter dat vandaag getoond werd komt toch aardig in de buurt. Voor de volledige fotoreportage: klik hier.

Drukdrukdruk …

Hoeveel activiteiten kun je in zeven schooldagen proppen? Wij zijn aardig aan het trainen om een poging te wagen voor het Grote Recordboek. Even een overzicht, beknopt want zoveel plaats is hier nu ook weer niet.

De derdejaars (om ze voor één keer niet ‘de derdekens’ te noemen, dat komt zo neerbuigend over nietwaar) mochten op dinsdag geeneens uitrusten van hun vrije paasmaandag. Meteen gingen zij in Brugge aan de slag om in een strak tempo een waslijst opdrachten af te haspelen. Die van de Brugse Metten hadden destijds de handen vol om hùn klus te klaren, maar dàt was nog klein bier met wat onze leerlingen te doen viel.

Ik skip even de Middenschool-infosessies op woensdag voor onze toekomstige leerlingen om direct over te stappen naar de vijfdes en zesdes die – met enig uitzicht op weldra afstuderen in Walfergem – vrijdag getrakteerd werden op een tête-à-tête met een uitgelezen selectie van onze alumni (toegegeven, moeilijk woord … maar oud-leerlingen klinkt zo … passé). Tijdens een gezellige en persoonlijke babbel konden zij al hun vragen kwijt over een boeket studierichtingen in het hoger onderwijs.

Wij zijn nog maar bij maandag. Onze zesdes mogen een namiddag lang hun Charleroi-en-Waalse-omstrekenreis voorbereiden onder de deskundige leiding van special guest en Walloniëkenner Guido Fonteyn. Eigenlijk was hier een politiek debat gepland voor VK14. Maar gedegen info over Wallonië … zo ver naast die kwestie is dat dan ook niet hé. En bovendien zijn fonteinen niet aan enig embargo onderworpen.

Ho … niet zo snel … het is nog niet dinsdag. Nee, eerst moet het vijfde jaar nog gelost worden. Voor de halve-fond  vlucht naar Nederland. Drie dagen lang. Gelukkig (voor de licht ongezonde overvloed aan oranjegekte) is Koningsdag daar al achter de rug. En even gelukkig is de Hoge Veluwe al geblust (bon, daar kunnen ‘die van ons’ dus geen kwaad meer uitrichten – zo dat al in hun bedoeling lag … quod non, uiteraard).

Dinsdag dan maar. In het weekend een internationale schare topatleten voor la Doyenne (of Liège-Bastogne-Liège, voor de fietsanalfabeten), en nu al een buslading met de top van ons zesde jaar om Wallonië te verkennen (eigenlijk héél ons zesde jaar, maar laten wij dat even onder ons houden). Toegegeven, niet in Luik of Bastenaken, maar het meer nabije Charleroi (waarom heeft dàt geen vertaling, Karelstad of zo klinkt toch niet slecht) is voor collega’s Lammerant en De Grove ook al ruim voldoende.

En dan worden wij op woensdagmiddag jammerlijk afgeblokt door het verlengde weekend. Dus Open Dag, sportdag, triatlon, Westhoek … het moet allemaal wachten. Gelukkig hebben wij nog vier weken te gaan.

Niet met de Klokken

De zesdes zijn thuis. Enfin, dat mogen wij veronderstellen. Er is weliswaar nog geen officieel bericht ontvangen, maar wij gaan ervan uit dat niemand in Italië is achtergebleven om de terugreis pas aan te vatten al meeliftend met de klokken van Rome. En afgaand op de stapel foto’s die op onze Facebookpagina (zie rechts) terechtgekomen zijn: het is goed geweest. Ter overduidelijke illustratie: Famke straalt op de Verona-groepsfoto met haar t-shirt een volmondig ‘HAPPY’ uit. Die extra thumbs up zijn er misschien nèt een beetje over, het blijft tenslotte een schoolreis. Alleen collega’s Willockx en Van der Taelen kijken er (in tegenstelling tot hun Venetiaanse retro-selfie) nog lichtjes bedenkelijk of in elk geval op hun hoede. Niet ten onrechte: zo de eerste keer vanonder de beschermende vleugels van collega De Grove, het doet begrijpelijkerwijze wat met een mens. Misschien heeft het ook wat te maken met het besef dat er hier en daar nog wel wat werk aan de winkel is: ondanks het feit dat Verona om allerlei redenen niet de minst bekende etappeplaats van de reis is, heeft Amélie haar atlas blijkbaar op een foute pagina opengeslagen. Nee meiske, Brooklyn Bridge, dat is écht wel ergens anders.

Enfin, terug zijn ze. Nu nog even wat schoolwerk om de rest van de vakantie door te komen, en dan weer hóp naar de volgende verre bestemmingen: de Gavers, de Westhoek, de Hollanders … of nee … die laatste twee, dat is voor hun opvolgers van het vijfde jaar. Toch nog even les dus.