11

Studio 100 had er huizenhoge reclameborden voor over om ongeveer heel Vlaanderen diets te maken dat 14-18 eindigde op 11 november. Maar ònze leerlingen hadden die barnumreclame echt niet nodig. Geschiedenis is bij ons een vak dat het verleden vastklikt in het heden. En dus trok een delegatie van onze leerlingen naar de 11 novemberviering. Inderdaad, op hun vrij lang vrij weekend dus. Roxanne bracht een gesmaakte gelegenheidstekst, en achteraf werden originele en creatieve vredesboodschappen uitgedeeld. Onder de goedkeurende blik van een selecte troep oud-strijders. Die waren weliswaar nèt niet oud genoeg voor de Grooten Oorlog en zelfs niet voor de tweede wereldbrand, maar hadden meer dan voldoende strijdvaardig andere conflicten overleefd om als proxy te kunnen dienen voor hun betreurde makkers. En achteraf wat napraten en even op de foto met het jonge grut … het helpt de geschiedenis tastbaar te maken.

(foto’s © Dirk DeGrove)

Quiztig met lof

Het is mij vorig jaar in bepaalde kringen een beetje kwalijk genomen, mijn ongebreidelde lof voor de winnaars van de editie 2013. Nochtans was die bewieroking toen helemaal terecht. Het team van Lander, Niels, Vincent, Dominique en Ludo had toen immers in fysiek moeilijke omstandigheden ruim de maat genomen van alle tegenstanders. Maar goed, ik zal mij deze keer dus wat meer op de vlakte houden wat betreft de winnaars van 2014. Ik doe daarmee niemand tekort, want het was opnieuw datzelfde team van klasbacks dat met de bloemen ging lopen. Weze het deze keer in een meer spannend duel, want slechts op de meet viel de beslissing en wonnen Coppens & Co met het kleinst mogelijk verschil: slechts een banddikte van één punt scheidde hen van de tweede plaats, die op haar beurt ook maar eenzelfde voorsprong had op de winnaars van de bronzen medaille. Van een close finish gesproken! Dat belooft voor de volgende jaren. Het peloton bleek bovendien een stuk beter voor de dag te komen dan tijdens de voorbije edities, met scores die behoorlijk dicht aanleunden bij de topteams. Wellicht wordt in de voorbereiding al wat geanticipeerd op de mogelijke vragen en de intussen alom bekende stijl van quizmasters Willockx & De Grove. Deze laatste zagen wij dit jaar trouwens in een onuitgegeven versie als extern quizmaster. Het ging hem net zo goed af als zijn oude interne functie. Met ook nu de obligate schalkse foutjes om de beroepsquizzers op stang te jagen: dat Elton John blijkbaar ongeweten een vroegtijdige dood gestorven is, dat de vraag naar de naam van het Aralmeer een foto toonde met als legende ‘Aral Sea North & Aral Sea South’ … het verhoogt alleen maar de charme van de onderneming. Van enkele deelnemers vernamen wij dat zij wat op hun honger waren blijven zitten (ondanks de ruime aanwezigheid van opnieuw excellente bitterballen) omdat geen enkele vraag peilde naar de naam van komeet Churyumov-Gerasimenko of van de vulkaan Baruarbunga terwijl zij net die tongbrekers zo grondig uit het hoofd geleerd hadden. Inderdaad, een niet onterechte kritiek. Maar toch grotendeels goedgemaakt door de prominente aanwezigheid van Leslie-Ann Poppe en andere boekskesmadammen. Niet lijfelijk weliswaar (zoveel plaats was er nu ook weer niet), maar toch in de vragen. Wij kijken alvast uit naar de editie van 2015.

(voor alle sfeerbeelden: klik hier)
(met dank aan Kris De Smet voor de foto's op deze pagina,
aan Dirk De Grove en Ritsaart Willockx voor de plezante vragen,
en aan het oudercomité en vele collega's 
voor de vlekkeloze organisatie)

Bourne in the UK

Het was een veelbelovend item in de jaarkalender die wij begin september voorgeschoteld kregen: “03/11: bezoek van native speaker J. Bourne”. Godalmachtig … Jason Bourne op bezoek … alleen de allerjongsten van de leerlingen kunnen the Bourne Identity, the Bourne Supremacy en the Bourne Ultimatum ergens op de lagere school gemist hebben tussen een overaanbod aan Vlaamse Filmkens. Voor alle anderen levert Jason Bourne in zijn filmtrilogie toch wel het beter heldenwerk dat de franchise van J. Bond ruim overschaduwt. Dat zijn alter ego Matt Damon sedert zijn rol als briljant, knap en jong wiskundige (de gelijkenis kan u niet ontgaan) in Gus Van Sant’s Good Will Hunting één van mijn favoriete acteurs is, kon de pret alleen maar groter maken. Matthew zou zich blijkbaar onder zijn acteursnaam bij ons zou aanmelden … daar had ik alle begrip voor. Het is voor die mens ook constant proberen om toch een beetje uit de spotlights te blijven.

Ik voelde mij bijgevolg (en wellicht ook een beetje dankzij de voorspoedige herfstvakantie) op maandagmorgen 3 november bijzonder uitgelaten, lichtjes tegen mijn gewoonte in. En toen kwam de heer J. Bourne met afgemeten tred de leraarskamer binnenglijden. De make-upafdeling had bijzonder fraai werk geleverd. Dat was in elk geval het eerste dat door mijn gedachten ging. Zelfs een doorwinterd filmkenner had Matt Damon niet herkend. Terecht, zo bleek vrij snel. Het gevleugelde gezegde ‘er is wel meer dan één koe die Blaar heet’ was mij in mijn september-enthousiasme blijkbaar ontgaan. Ik had het bovendien kunnen weten, dat begrijp ik nu ook wel. Matt Damon kan wellicht nog net als Native American opgevoerd worden, maar native speaker dekt in een schoolomgeving natuurlijk een lichtjes andere lading. Dan gaat het om een mens van de UK, niet van de USofA. Het (bedankt, Schotland) nog steeds United Kingdom. U weet wel, dat stukje vasteland dat het Europees continent na de laatste ijstijd kwijtgespeeld is. En dat er niet alleen door de verwachte zeespiegelstijging nooit meer aan vast komt te zitten. Merkwaardige jongens trouwens, die UK-ers: wij hebben een konink rijk, zij een king dom … je kunt hen er niet van beschuldigen de zaak te verbloemen.

Maar goed, de heer J. Bourne dus. U begrijpt dat ik niet een klein beetje teleurgesteld was. Maar dat lieten de leerlingen gelukkig niet aan hun hart komen. Die genoten met volle teugen van de allerfraaiste Britse tongval die de heer J. Bourne uit zijn mond liet rollen, als kwam hij uit Bournemouth zelf. Zoals uit bijgaande foto’s (© collega Ingrid Vandenput) moge blijken hingen zij zowat aan zijn lippen. Nog een paar jaar oefenen om tong en lippen in de juiste positie te krijgen, en zij kunnen met hun leerkrachten wedijveren op het mondeling examen.

Quiz-zien

Veel culinairs hoef je niet te verwachten (op een zeldzame smaak-vraag na), maar spanning, intellectuele (hoog)standjes en dramatische plotwendingen des te meer. Houd de avond van 7 november alvast vrij voor onze gewaardeerde Grote Sint-Martinus Quiz. Onze Facebookpagina helpt je doorheen deelnemingsvoorwaarden en andere practica, maar je bent ongetwijfeld vertrouwd met de formule: binding met de school (maar dat mag al van vele jaren her zijn), omvang van de ploeg afhankelijk van het aantal meegezeulde leerlingen, een bescheiden financiële bijdrage. Ga de strijd aan met de traditionele topteams, en  verdiep je de volgende weken in de boekskes en de evolutie van de hitlijsten. De (over)winnaars wacht een glorierijk jaar. En een extra lang weekend naar 11 november … naast wat andere dingen ook het feest van onze hooggewaardeerde Sint Maarten, die weliswaar vorig jaar de zwarte piet toegeschoven kreeg maar ondertussen van alle blaam gezuiverd is.

Weer thuis

Het is ondanks het seizoen maar dankzij de vakantie toch een beetje komkommertijd, en dus zou het normaal gesproken wat delven zijn naar een geschikt ‘onderwerp van de week’. Het was dan ook een godsgeschenk dat dat wij zonet een scoop in de schoot geworpen kregen, en bovendien een scoop die kan tellen. Volgens wat heet welingelichte en betrouwbare bron zouden weldra de hoofdacteurs van succes-soap ‘Thuis’ vervangen worden. Om misverstanden te vermijden en eventuele klachten van de VRT een stap voor te zijn: let op de voorwaardelijke wijs gesuggereerd door het woord ‘zouden’. De bron van het gerucht zou (‘zou’, dus) terug te voeren zijn op de nieuwe acteurs, getuige daarvan het eerder selfie-ish karakter van bijgevoegde foto die wellicht bewust gelekt werd. Sommige analisten wijzen er op dat het ook zou kunnen gaan om een prequel van de serie, maar dat wordt door weer andere mediawatchers weinig waarschijnlijk geacht gezien het feit dat de soap al zodanig lang loopt dat een prequel inhoudelijk eerder bij Studio-100 zou moeten gesitueerd worden.

Wat er ook van zij, en vooral voor de wat jongere lezers: wees alvast voorbereid op wat mogelijk komen gaat met volgende korte handleiding. De dragende rollen in de reeks zijn Frank en Simonneke. Frank werkt weliswaar nu bij de klusfirma de Kabouters, maar was vroeger loodgieter bij Sanitechniek, het ter ziele gegane bedrijf van zijn vileine broer Luc. De foto lijkt te suggereren dat Frank van start zal gaan met een nieuwe Sanitechniek. Dat hoeft niet te verbazen, want Frank wisselt omwille van de verhaallijn wel eens van job. Ook van partner trouwens. Aanvankelijk had hij een ferme relatie én een dochter bij Rosa, maar minstens de laatste twee decennia probeert hij trouw te blijven aan Simonneke, een vehikel dat vroeger bekend was omwille van een bloot verleden maar nu vooral wegens haar rol als lobbyist voor de zakdoekenindustrie.

Bon, u bent nu helemaal mee. Frank is tot nu toe het alias van Pol Goossen en Simonneke dat van Marleen Merckx, maar beide acteurs komen volgens de nieuwe VRT-leiding mogelijkerwijs een beetje op vervaldatum. In het jargon heet zoiets dat zij nieuwe uitdagingen willen aangaan. De nieuwe sterren zijn bij het brede publiek nog wat onbekend, maar volgens insiders zijn het de beloftevolle Tom Vrijders en de ravissante Kristin Van der Taelen. Tom – niet te verwarren met de Tom die al in de reeks zit maar eigenlijk Wim heet – is een dynamische sportieveling met een verleden in het onderwijsveld als co-hoofddocent sport bij de Sint-Martinusscholen in Asse. Dat maakt hem wellicht de geknipte man voor de rol van Frank, die ook een verleden heeft (zij het in een gesloten instelling). Ook Kristin (niet te verwarren met Kris die enige tijd geleden in de reeks figureerde maar eigenlijk Ann heet, en zeker niet met Kris van de hogervermelde scholen die eigenlijk Kristiaan heet) heeft geen specifieke acteursopleiding gehad maar is wetenschappelijk gevormd en heeft een traject achter de rug van R&I (research and instruction). Of dat zal volstaan om voor de nodige chemie te zorgen met Frank … wij hebben ons huiswerk gemaakt en zijn overtuigd: dit wordt een eersteklas carrièreswitch.

Lerarentekort …

… hoezo, lerarentekort? Op onze Zuiddag kozen maar liefst zes van onze laatstejaars voor een job in het onderwijs! Voorwaar een trend die onze minister Hilde van Onderwijs zal plezieren. U ziet de leraren-in-spé hieronder in volle actie. Eén leerling schopte het zelfs tot interim-schoolhoofd … zoals mag blijken uit het fotografisch bewijs: in tegenstelling tot het lesgeven geen éénmansopdracht. Van de andere zuiddagers loopt het beeldmateriaal momenteel nog binnen, maar hieronder geven onze bakkers, apothekers, helpdeskmedewerkers, bejaardenhelpers, reporters en andere animatoren u alvast een idee van de inzet van onze zesdejaars. Daarom: een welgemeend merci!

(meer foto’s vindt u hier)

                      foto's © Ludo Coppens & Kristin Van der Taelen

De digitale agenda

Ik weet het, mijn ambt verbiedt het mij om op dit forum politieke standpunten in te nemen. Ik zal dat dan ook niet doen. Maar toen de VRT-wetstraatverslaggever gisteren het lijstje ministerposten afdreunde, moest ik toch de leuning van mijn ergonomische bureaustoel stevig vastgrijpen om niet van pure verbazing van mijn sokken geblazen te worden. Minister van digitale agenda, de nieuwe job van Alexander De Croo! Hadden wij het daar deze week in de leraarskamer toevallig al niet uitvoerig over gehad, over het invoeren van een digitale agenda ? In een ad-hoc  denktank met een paritaire samenstelling van nerds en classico’s. Het ding zit al jaren in Smartschool, maar is bij ons voor de leerlingen niet geactiveerd, om redenen die weliswaar bij ingewijden gekend zijn maar daarom niet persé valabel. Er zijn immers nogal wat evidente voordelen verbonden aan zo’n digitale agenda die door de leerkracht wordt ingevuld en niet door de leerling. Ik richt mij als u het goedvindt even tot mijn collega’s: wanneer hebt u laatst een stapeltje agenda’s nagekeken die allemaal en helemaal correct, leesbaar en bovendien verstaanbaar ingevuld waren? Met de teksten die u zelf had ingefluisterd? Zonder ezelsoren, grappig bedoelde tekeningen, zweverige liefdesverklaringen, overjaarse verjaardagskaartjes en beduimelde toegangsbewijzen? Delf maar eens diep in uw geheugen! Uiteraard, u kunt met enkele goedbedoelde contra’s komen aandraven. “De leerlingen moeten toch ééns hun eigen verantwoordelijkheid nemen om hun werkschema in orde te houden” … ach, vernoemen niet waard. “Het is geen goed opvoedingsmodel om de leerlingen nòg meer alles op een presenteerblaadje voor te schotelen” … kletspraat. “Weeral extra werk voor de leerkracht om die agenda up-to-date te houden” … hoe durft u het ook maar te denken (trouwens, daar hebt u dat extra uur in de opdracht toch voor, niet). “De kostprijs voor de leerlingen stijgt zo al tot onverantwoorde hoogtes” … ach, bij Anderlecht kan men u voorrekenen dat u voor de prijs van één ticket voor een zomerfestival zowat de hele school van een digitale agenda kunt voorzien.Nee, die digitale agenda … ik ben er hélemaal vóór. En daar hebben wij dus nu een minister voor. En niet zo’n niemendalletje van een staatssecretaris, maar een échte minister, die onze dienaar wordt om de invoering van de digitale agenda te helpen realiseren (hebt u ‘m, dames en heren van de Latijnse, ministerdienaar). Alexander mag het trouwens gerust aan mij overlaten om alvast bij ons zijn digitale agenda te promoten. De man zal trouwens al genoeg om handen hebben met zijn nieuwe job en zijn kroost. En wat de billijke vergoeding betreft voor mijn gewaardeerde hulp: zijn collega in de Vlaamse regering kent mijn rekeningnummer.

Het zoete offer

Het was toch wel een beetje een verrassing deze ochtend, die rode loper zo netjes uitgespreid tussen de deur naar de schoolparking en de deur naar de leraarskamer. De wat oudere leerkrachten schudden onbegrijpend het hoofd, maar sommige van de jonkies konden het niet nalaten er enkele lichtvoetige frivoliteiten op ten tonele te brengen. U herkent daarbij ongetwijfeld het frisse schoeisel op de foto (hebt u toch een tip nodig: de elegante maar lichtjes merkwaardige stand van de voeten verraadt een soepel en afgetraind lichaam).

Dit was evenwel maar de prelude. Eens de leraarskamerdeur voorbij, openbaarde zich een welhaast on-werelds tafereel: een kleurenweelde van … nu ja, kijkt u zelf maar … het tart elke beschrijving.

Gediplomeerde denkers als wij zijn, vroeg het ons maar luttele seconden om de ware toedracht te raden. Onze onderwijskoepels  hadden ongetwijfeld snel ingezien dat hun rasse maar onbezonnen instemming met een onbezoldigde verhoging van de werktijd niet meteen getuigde van veel voeling met de werkvloer. Dit moest hun versie zijn van een welgemeend sorry. Of, om het te zeggen met de woorden van een collega die verstandig geanticipeerd heeft op een nakende verhoging van de pensioenleeftijd: eine Wiedergutmachung. De meest ongeduldige collega’s strekten in dankbaarheid meteen hun handen uit naar het lekkers …

… om snel op de vingers getikt te worden door een meer ervaren mentor: waren wij niet begaan met gezonde voeding? Hadden wij voor onze leerlingen niet het overmatig gebruik van gesuikerde drankjes en tussendoortjes streng aan banden gelegd? Konden wij het dan maken ongegeneerd te schransen van al deze zoeternijen? Daar moest toch minstens even overleg over gepleegd worden. To eat or not to eat … de emotionele tweestrijd kan u niet ontgaan in de blikken op de foto.

Ook de directeur mengde zich graag in het debat. Zijn verhelderende kijk op de ware toedracht van het verhaal was zinvol maar verder niet meteen nuttig voor een snelle uitkomst uit het dilemma: niet onze koepel  had voor de leuke attentie gezorgd, maar de ouderraad en de school. Het was dit jaar immers 5 oktober op 3 oktober: de Dag van de Leerkracht. Het is fijn te horen dat je dichter bij huis blijkbaar meer gewaardeerd wordt dan in het verre Brussel. Maar daar koop je natuurlijk geen beslissing mee. En toch drong de tijd, het eerste belsignaal stuurde zijn trillingen al door onze hersens. Wellicht was net dàt de trigger die de geknipte oplossing influisterde (om een of andere reden zat het Offerfeest nog in ons kortetermijngeheugen): als wij dit nu eens als een opoffering  beschouwden. Voor één keer niet luisteren naar het dictaat om snelle en trage suikers links te laten liggen. Voor één keer het zoete offer brengen … het moest sommigen geen tweede keer gezegd worden.

Op de loop

Het is een beetje een onverklaarbaar fenomeen, maar ook dit jaar zijn onze leerlingen weer massaal op de loop gegaan voor LO-leerkrachten Tom & Tomas. Niemand heeft daar een sluitende verklaring voor, want eigenlijk zijn dat echt wel toffe kerels (ten bewijze daarvan bijgaande foto’s). Dat de ene er een beetje als een aangespoelde Viking uitziet kan daarbij geen enkel beletsel zijn, het dient naar eigen zeggen alleen om zijn peperkoeken hart wat te camoufleren.

Soit, wat de reden ook moge zijn, van 3des tot 6des hebben onze gasten het opnieuw ferm op een drafje gezet in de cross. En het moet gezegd, de concurrentie had dit jaar massaal gelobbyd om voor één keer iets op de been te brengen dat enigermate als tegenstand kon beschouwd worden. Die lovenswaardige inspanning mocht niet zonder waardering van onze kant blijven: hier en daar mochten ook hùn atleten al eens het podium betreden, zelfs al eens het hoogste schavotje. Maar –noblesse oblige– daar waar het om de knikkers gaat, in de koninginnen- en koningsklasse van het zede jaar, was het een full-Walfergem podium. Tom & Tomas zullen het graag en terecht verkopen als een illustratie van hun doordachte didactische en sportieve opbouw. Dat in beide gevallen de podiumbezetting getuigde van een fighting spirit (zie de dames hieronder) die meteen verklaart waarom de Amerikanen ons in Irak willen … het was een leuke bonus.

                      ... volg deze link voor wat meer fotomateriaal